Choć walki toczyły się głównie w stolicy i regionie
W Piotrkowie w latach 1815-1831 stacjonował sztab i jeden ze szwadronów 1 Pułku Strzelców Konnych, który brał udział w wojnie polsko-rosyjskiej. Pułk sformowano w 1815 roku, składał się z czterech szwadronów, z których część stacjonowała także w Wolborzu, Radomsku i Brzezinach. Od 1826 roku pułkiem nominalnie dowodził książę Aleksander, późniejszy car Rosji, w 1831 roku – płk Karol Chmielewski (poległ) i mjr Franciszek Patek. Pułk brał udział w 13 bitwach i potyczkach wojny polsko-rosyjskiej, w tym pod Stoczkiem i Warszawą.
Łask w okresie powstania był miejscem formowania się oddziałów strzelców pieszych, podobnie jak w innych ośrodkach regionu. Już w grudniu 1830 roku powstała tu Straż Bezpieczeństwa – formacja wojskowo-policyjna czuwająca nad bezpieczeństwem i „spokojnością publiczną”. Choć w tym regionie nie toczyły się większe zmagania w ramach wojny polsko-rosyjskiej, 19 września 1831 roku doszło do potyczki w pobliżu Zduńskiej Woli polskiego oddziału pod dowództwem por. Piotrowskiego z kilkuset mieszkańcami niemieckiego pochodzenia ze Zduńskiej Woli. Zostali oni rozbici, 30 uczestników trafiło do niewoli. Piotrowski przyprowadził ich do Łasku, gdzie na mocy wyroku sądowego jednego powieszono, a reszcie wymierzono karę chłosty pod szubienicą. Po klęsce powstania, w 1832 roku w Łasku, już po carskiej amnestii, ziemiaństwo obwodu sieradzkiego złożyło wiernopoddańczą przysięgę caratowi.
Powstanie zakończyło się klęską, carat zainicjował falę represji, która przyniosła nie tylko kres marzeń o wolnej Polsce, ale prześladowania patriotów. rekwizycję majątków i Wielką Emigrację. Sen o Odrodzonej przyniósł po latach wybuch kolejnego powstania, a potem odzyskanie niepodległości w listopadzie 1918 roku.
Ryszard Poradowski
